Van links tot rechts, iedereen heeft ideeën over hoe te bezuinigen op de zorg. PvdA veroordeelt de marktwerking in de zorg waar we nu zo’n 4 jaar fullblown mee bezig zijn, de SP wil alle medisch specialisten in loondienst doen. Een maatregel waarmee de bekende druppel op de gloeiende plaat wordt behaald. De D66 komt met zorgsparen. Dat moet een soort pensioen zijn maar dan voor de zorg. Even de gevolgen daarvan bedenken...

Je legt de zwaarte van de kosten relatief weer het meest bij de lage inkomens; wat gebeurt er als iemand een hele leven heeft gespaard en plots sterft? Daarnaast moet men bij deze maatregel 10% van de behandeling meebetalen. Stel je komt onder de auto; pancreas letsel, open buik behandeling, geschatte kosten rond de 100.000 euro. Daar mag je dan 10% van mee betalen. Levenslang arbeidsongeschikt, en van de bijstand wel verplicht mee zorgsparen? Lekker doordacht allemaal.

Bij al deze ideeën heb ik ook nog een idee als knuppel in het hoenderhok:

Een cardioloog waar ik wel eens mee gewerkt heb noemde de doorbehandeling van patiënten met een zeer beperkte levensverwachting tegen een zeer hoge kostenpost treffend “artsen zonder grenzen”.  Ik ben het daar mee eens maar besef me ook dat nuancering, empathie en een goed verstand nodig zijn om deze discussie te voeren. De vraag is namelijk: hebben wij als artsen niet de taak om een patiënt te begeleiden in het zorgtraject. Zolang het gaat om het uitkiezen van de juiste behandeling en diagnostiek is iedereen het ermee eens. Maar als er gesteld wordt dat een arts ook adviserend moet zijn als het gaat om onthouden of staken van behandeling is de ruimte te klein. En toch zijn de laatste 2 maanden van de mens de duurste van zijn hele leven. En in de meerderheid van de gevallen is dat door de mogelijkheid die de geneeskunde heeft om het lijden toch net nog 2 maanden te rekken vaak met dure medicatie en chemotherapieën. Maar zou de kwaliteit van leven misschien wel beter zijn zonder deze verlenging met alle bijwerkingen?

Daarom zou het goed zijn als artsen juist wel die grenzen aangeven. Het gaat hier niet om doelbewust onthouden of staken van behandeling maar eerlijk weergeven wat het rekken van lijden inhoudt.

Ben benieuwd hoeveel we daar mee bezuinigen...